Strona Główna

 Historia 3. Wrocławskiej Brygady Radiotechnicznej

 

 

 

 

 

 

 

Formowanie 3. Brygady Radiotechnicznej (3. BRt) rozpoczęto w 1973 roku od rozkazu Dowódcy WOPK nr 0190/Org. z dnia 13 listopada 1973 r. Jednostkę tworzono na bazie rozformowywanych: 17 Pułku Radiotechnicznego z Poznania i 19 Pułku Radiotechnicznego z Chorzowa. Dowództwo brygady zostało zlokalizowane we Wrocławiu i z dniem 31 maja 1974 r. brygada osiągnęła zdolność do wykonywania zadań, dlatego tą datę przyjmuje się jako początek jej funkcjonowania.

 

Początkowo w skład brygady weszły cztery bataliony radiotechniczne: 31 batalion radiotechniczny – Poznań-Babki, 32 batalion radiotechniczny – Szczawno, 33 batalion radiotechniczny – Radzionków oraz 35 batalion radiotechniczny – Pietrzykowice. W roku 1981 do składu 3.BRt dołączył 36 batalion radiotechniczny – Kraków - Węgrzce. Rok 1997 przyniósł spore zmiany w ugrupowaniu Wojsk Radiotechnicznych. W ramach restrukturyzacji Sił Zbrojnych RP rozformowano dowództwo i sztab 1 Brygady Radiotechnicznej z Warszawy. Dwa z pięciu jej batalionów włączono w struktury 2. BRt, a pozostałe trzy podporządkowano 3.BRt. W struktury 3. BRt włączono 3 batalion radiotechniczny – Sandomierz, 7 batalion radiotechniczny – Wiewiórczyn oraz 11 manewrowy batalion radiotechniczny – Zamość. Włączenie w struktury nowych batalionów zwiększyło strefę odpowiedzialności 3. BRt obejmującą wówczas cały południowy obszar Polski. W struktury brygady włączono także przejęte w 1998 r. z WOPL Wojsk Lądowych: 24 manewrowy batalion radiotechniczny – Wrocław oraz 5 manewrowy batalion radiotechniczny – Zgierz. Równocześnie rozformowano: – 32 batalion radiotechniczny – Szczawno, 33 batalion radiotechniczny – Radzionków oraz 35 batalion radiotechniczny – Pietrzykowice oraz w 1999 r. 11 manewrowy batalion radiotechniczny – Zamość.

 

W rezultacie zmian strukturalno – organizacyjnych zaistniałych w latach 1997 – 1998, w momencie wejścia Polski do Paktu Północnoatlantyckiego w marcu 1999 r. 3. BRt posiadała w swoim ugrupowaniu sześć batalionów radiotechnicznych, w tym cztery stacjonarne: 3. brt w Sandomierzu, 7. brt w Wiewiórczynie, 31. brt w Poznaniu – Babkach, 36. brt w Krakowie oraz dwa manewrowe: 5. brt w Zgierzu oraz 24. mbrt we Wrocławiu. Ugrupowanie bojowe brygady pozwalało na realizację zabezpieczenia w informację radiolokacyjną w rejonie odpowiedzialności 3. Korpusu Obrony Powietrznej.

 

Proces restrukturyzacji wojsk radiotechnicznych miał na celu dostosowanie struktury organizacyjnej oraz wyposażenia poszczególnych pododdziałów do spełnienia wymogów stawianych przed systemem ASOC – Narodowym Centrum Wspomagania Operacji Powietrznych. System ten został sprzężony z systemem zobrazowania sytuacji powietrznej NATO. Pierwsze posterunki radiotechniczne rozpoczęły prace w systemie ASOC jeszcze w 1999 r.

W wyniku dalszego procesu restrukturyzacji wojsk radiotechnicznych, struktura i ugrupowanie bojowe brygady ulegało dalszym zmianom. W wyniku tych zmian rozformowano 7.brt, 24.mbrt oraz 36.brt, pozostawiając w składzie brygady jedynie trzy bataliony: 3. brt, 31. brt oraz 5. brt. Dodatkowo Dowództwo 31 batalionu radiotechnicznego przeniesiono z Poznania-Babek do Wrocławia.

 

W 2006 roku brygada zmieniła swoją podległość. W związku z rozformowaniem 3.Korpusu Obrony Powietrznej, została podporządkowana bezpośrednio Dowódcy Sił Powietrznych. Rok później rozformowano 5 manewrowy batalion radiotechniczny – Zgierz.

Rok 2008 był przełomowy dla Wojsk Radiotechnicznych. Z dniem 31.12.2008 r. została rozformowana 2. BRt w Bydgoszczy, a dwa z podległych jej batalionów przekazano do 3.BRt, były to 8 batalion radiotechniczny – Lipowiec oraz 34 batalion radiotechniczny – Chojnice.

 

Od 1 lipca 2008 r. jednostki podległe 3. Brygadzie Radiotechnicznej dyslokowane są na obszarze całej Polski. Brygada jest jedynym tego typu związkiem taktycznym w Wojsku Polskim. Kontroluje ona przestań powietrzną na terytorium całego kraju, poprzez sieć posterunków radiotechnicznych. W składzie brygady obecnie są 4 bataliony: 3 Sandomierski batalion radiotechniczny, 8 Szczycieński batalion radiotechniczny, 31 batalion radiotechniczny oraz 34 batalion radiotechniczny.

 

 

1 stycznia 2014 roku rozpoczął się nowy etap w funkcjonowaniu polskiego wojska. W życie weszła reforma systemu kierowania i dowodzenia siłami zbrojnymi. W jej wyniku rozformowane zostały dowództwa rodzajów sił zbrojnych, w tym Dowództwo Sił Powietrznych.  1 stycznia 2014 r. – w dniu wejścia w życie ustawy reformującej system kierowania i dowodzenia Siłami Zbrojnymi RP rozpoczęło funkcjonowanie Dowództwo Generalne Rodzajów Sił Zbrojnych, a 3. Brygada Radiotechniczna weszła bezpośrednio w jego podporządkowanie.

 

W strukturze 3. BRt funkcjonuje 17 stałych posterunków radiotechnicznych oraz 6 posterunków dalekiego zasięgu typu BACKBONE. W ugrupowaniu bojowym 3. BRt rozwiniętych jest także 7 stacji kontroli rejonu lotniska AVIA-W kontrolujących przestrzeń powietrzną wokół wojskowych lotnisk. Informacje radiolokacyjne ze wszystkich posterunków są automatycznie przesyłane bezpośrednio do jednostek systemu dowodzenia (MJDOP i ODN), skąd trafiają do Centrum Operacji Powietrznych. COP dysponuje obrazem rzeczywistym sytuacji powietrznej od pułapu objętego stałym nadzorem.

 

Do grupy najnowocześniejszych stacji radiolokacyjnych będących na wyposażeniu jednostek brygady należą stanowiące wyposażenie posterunków radiolokacyjnych dalekiego zasięgu od 2007 roku, urządzenia typu NUR-12M oraz mobilne trójwspółrzędne stacje radiolokacyjne średniego zasięgu typu NUR-15. Starsze urządzenia wprowadzane do eksploatacji w latach 90-tych to trójwspółrzędne, przewoźne stacje radiolokacyjne typu NUR-12, odległościomierze radiolokacyjne typu NUR-31MK oraz mobilne wysokościomierze radiolokacyjne typu NUR-41. Najstarszą grupę stacji radiolokacyjnych, eksploatowanych w pododdziałach radiotechnicznych od początku lat 80-tych stanowią stacje kontroli rejonu lotniska AVIA W oraz mobilne stacje radiolokacyjne typu NUR-31 i NUR-31M.

W efekcie prowadzonej modernizacji technicznej do 2018 roku znaczna ilość stacji radiolokacyjnych zostanie zastąpiona urządzeniami nowej generacji. 3. BRt dysponować będzie nowoczesnymi stacjami radiolokacyjnymi, zdolnymi do prowadzenia rozpoznania radiolokacyjnego, zabezpieczenia działań bojowych jednostek lotniczych i OPL oraz szkolenia lotniczego. Posiadany potencjał pozwoli na osiągnięcie wymagań operacyjnych i radiolokacyjne zabezpieczenie działań bojowych Wojsk Lotniczych i Wojsk Obrony Przeciwlotniczej Sił Powietrznych.

 

Pododdziały 3. BRt całodobowo pełnią dyżury bojowe zapewniając rozpoznanie radiolokacyjne przestrzeni powietrznej na terytorium RP.

Do zadań 3. Wrocławskiej Brygady Radiotechnicznej należy utrzymywanie parametrów strefy rozpoznania radiolokacyjnego, wydawanie informacji radiolokacyjnej, niezbędnej do zabezpieczenia działań dyżurnych sił i środków SP, w tym misji AIR POLICING oraz szkolenia wojsk.

 

Z dniem 15 marca 2011 roku Dowództwo brygady zmieniło miejsce dyslokacji z dotychczasowego przy ul. Obornickiej 100 na kompleks koszarowy przy ulicy Granicznej 13 w obrębie lotniska Wrocław - Strachowice.

 

Brygada posiada odznakę pamiątkową zatwierdzoną decyzją nr 142/MON z 3 czerwca 2004 r.

Brygada otrzymała sztandar w 2006 roku nadany przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Sztandar ufundowało społeczeństwo Wrocławia, jako symbol związku brygady z miastem.

Nazwę wyróżniającą „Wrocławska” brygada otrzymała decyzją nr 81/MON z 16 marca 2009.

 

 

 

POCZET DOWÓDCÓW BRYGADY

 

1974-1978 - płk Stefan Dubrawski

1978-1982 - gen. bryg. Tadeusz Mikoś

1982-1987 - płk dypl. Stanisław Waligóra

1987-1989 - gen. bryg. dr Bronisław Peikert

1989-1996 - gen. bryg. Zbigniew Janoś

1996-2000 - płk dypl. Stanisław Słotwiński

2000-2005 - gen. bryg. Andrzej Kaczyński

2005-2005 - cz.p.o. płk dypl. Wojciech Lewicki

2005-2007 - gen. bryg. dr Józef Nasiadka

2007-2008 - cz.p.o. płk dypl. Wojciech Lewicki

2008-2009 - gen. bryg. Michał Sikora

2009-2012 - gen. bryg. Marek SOBIECHOWSKI

2012 -         płk dypl. Wojciech LEWICKI